Organizacje
moja perspektywa

Dlaczego piszę także o organizacjach?

Metody i produkty eksperckie nie działają w próżni. Na ich skuteczność wpływa nie tylko jakość wiedzy, ale również procesy, narzędzia, przepływ informacji oraz środowisko, w którym mają być wykorzystywane.

Na co dzień pracuję przy projektowaniu i wdrażaniu rozwiązań cyfrowych. Prowadzę discovery z użytkownikami, analizuję procesy i przekładam złożone potrzeby na rozwiązania, które można wdrożyć i z których ludzie rzeczywiście korzystają.

Dlatego na blogu piszę zarówno o przekształcaniu ekspertyzy w programy, diagnostyki, toolkity i produkty wspierane przez AI, jak i o szerszych systemach, w których te rozwiązania funkcjonują.

Interesuje mnie nie tylko to, co stworzyć, ale również jak zaprojektować warunki, dzięki którym nowa metoda lub produkt zostaną zrozumiane, przyjęte i wykorzystane w praktyce.

Anatomia wdrożenia systemu

Najgroźniejsze rzeczy w organizacjach prawie nigdy nie dzieją się oficjalnie. Nie na slajdzie. Nie w protokole. Nie w tym, co zostało „ustalone”. Dzieją się później. W zdaniu rzuconym przy windzie. W półuśmiechu po warsztacie. W komentarzu wypowiedzianym tak, żeby dało się go odwołać, gdyby trzeba było. W tej drugiej wersji rzeczywistości, która nigdy nie trafia do notatek, a i tak to ona ustawia ludziom kręgosłup. Pamiętam takie projekty aż za dobrze. Na początku wszystko wy

29 sty6 minut(y) czytania

Projekty. O ekspertach i bohaterach

To nie jest tekst o „trudnych osobach”. To jest tekst o organizacjach, które przez lata tak urządzały sobie współpracę, że wiedza stała się walutą, chaos formą prestiżu, a bohaterstwo od ostatniej chwili zaczęło uchodzić za kompetencję. Brzmi ostro? Dobrze. Bo zbyt długo mówimy o takich projektach językiem tak miękkim, że aż śliskim. „Specyfika organizacji”. „Trudna dynamika”. „Złożony kontekst”. „Wszyscy są obciążeni”. To są piękne słowa. Prawie jak aksamit na poręczy. Probl

28 sty6 minut(y) czytania

O pilotażach, które budują zmianę

To, że zarząd chce „dużej zmiany”, nie znaczy jeszcze, że organizacja ma gdzie ją postawić. I to jest zdanie, które warto sobie powiesić nad każdym warsztatem transformacyjnym, najlepiej obok projektora i flipcharta. Bo bardzo wiele firm wciąż zachowuje się tak, jakby zmiana była kwestią decyzji, budżetu i dobrego slajdu. Jakby wystarczyło postanowić, że od przyszłego kwartału robimy coś inaczej, i już. Jakby człowiek był tylko jednym z zasobów do przesunięcia w tabelce. Jakb

12 sty7 minut(y) czytania

Innowacje. Jak nie zabić pomysłu

Najwięcej projektów nie umiera od braku pomysłów. Naprawdę rzadko problemem jest to, że ludziom zabrakło kreatywności. Dużo częściej problem wygląda tak: pomysł był świetny, warsztat energetyczny, slajdy błyszczące, zarząd kiwał głową, a kilka miesięcy później wszyscy i tak wrócili do starych obejść, tylko bardziej zmęczeni. To jest dla mnie jeden z najbardziej niedocenionych absurdów współczesnych organizacji. Firmy kochają mówić o innowacji tak, jakby była sprawą odwagi, wi

12 sty6 minut(y) czytania

Innowacja umiera, gdy gubi człowieka

Najbardziej niebezpieczne projekty wcale nie wyglądają jak katastrofa. Nie ma w nich zwykle wielkiej kompromitacji. Nikt nie wychodzi z sali trzaskając drzwiami. Nikt nie staje na krześle i nie krzyczy, że to wszystko nie ma sensu. Z zewnątrz wszystko bardzo długo wygląda dobrze. Są warsztaty. Jest energia. Jest roadmapa. Są kolorowe statusy. Jest zarząd, który „kibicuje zmianie”. Jest nawet język, który dobrze brzmi na slajdach: innowacja, transformacja, człowiek w centrum,